Laten we samenwerken om onze wereld lokaal en globaal te transformeren!

Een groen pad naar een toekomst van vrede, vrije tijd & overvloed

 nieuws - meewerken - over ons - contact

Online boek

 navigatie

 samenvatting

 hoofdstuk 1 inleiding

 hoofdstuk 2 over het geldsysteem

  hoofdstuk 3A mondiale sociale zekerheid

  hoofdstuk 3B hernieuwbare energie

  hoofdstuk 3C een groene revolutie

  hoofdstuk 3D  wereldvoedselvoorziening

  hoofdstuk 3E een ecowereld

  hoofdstuk 4 naar een wereld van vrede, vrije tijd & overvloed

 hoofdstuk 5 conclusies

 extra pagina 1  complementair geld

 extra pagina 2 prosumentenrechten & basisinkomen 

 extra pagina 2 bis  ----->

 extra pagina 3 private bankiersmacht

Het ecovaproject pleit voor een universele sociale zekerheid en een onvoorwaardelijk basisinkomen

Het basisinkomen als erkenning van de menselijke waardigheid.

Klik je Universeel basisinkomen aan op google, dan krijg je 1370 resultaten in het Nederlands, voor Allocation universelle in het Frans zijn dat er 63.600, het Duitse Grundeinkommen levert dan weer 725.000 resultaten op en het Engelse Basic Income biedt er 4.730.000 aan.  Dat was in oktober vorig jaar. Vandaag anno 2011 zijn er weer tal van sites bijgekomen. Met 'dank' aan de crisis....want we beginnen na te denken, samen met de Indignado's, Wall Street bezetters en ja zelfs topeconomen.

Deze sites behoren toe aan bekende en minder bekende netwerken, aan leerstoelen van grote universiteiten en ze worden bijgehouden door academici, politici, denkers, filosofen, andersglobalisten, op facebook en twitter, via blogs en fora, door utopisten, dromers, economen, gewone mensen... ook wij dus: u en ik. Heel wat mensen die zich van dichtbij of van veraf interesseren voor het onvoorwaardelijk basisinkomen.

Er is dus al zoveel te lezen over het universeel onvoorwaardelijk basisinkomen, waarom dan nog meer ?

... om er eindelijk misschien iets van te begrijpen....?

Hier willen we ons vooral de vragen stellen die we ons allemaal wel eens stellen, maar niet luidop durven formuleren. Want als je tegenwoordig over het onvoorwaardelijk basisinkomen spreekt, word je eerst meewarig bekeken en word je ook meteen verkast naar de groep niet-werkwillige dromers die ergens in de hippy-jaren bleven hangen en samenhokken in communes terwijl ze rondlopen in open sandalen met geitewollensokken.

Een vraag die we ook zelden luidop durven formuleren: waarom werken we?

Werken en een onvoorwaardelijk basisinkomen gaan namelijk hand in hand, of u het nu gelooft of niet.

Dus om te beginnen: waarom werken we?

Een vraag die we ons vooral in België stellen, het meest belaste land ter wereld (The Economist 1/10/2011). We zitten dus op nummer één op deze wel zeer trieste hitparade: het meest belaste land ter wereld voor de belastingen op beroepsinkomsten, ook sociale en fiscale voorheffingen genoemd. 

Slim als we zijn, hebben we een soort troostprijs ingelast: TFD, of Tax Freedom Day. Het zou het allemaal wat draaglijker moeten maken. TFD viel dit jaar op 10 juni en ik durf er veel op te verwedden dat u er niet veel van merkte.

TFD is de symbolische dag waarop te belastingplichtige stopt met het betalen van belastingen en (eindelijk) voor eigen rekening kan/mag gaan werken, in de veronderstelling dat die werkende medemens al wat hij tot dan toe verdiende als belasting zou hebben afgedragen.

TFD wordt berekend op het totaal aan belastingen betaalde bedrag (gebaseerd op de gegevens van het Federaal Planbureau), inclusief sociale bijdragen, gedeeld door het Bruto Binnenlands Product. Voor 2010 kwam dit neer op 43,8%, wat wil zeggen dat België zwaar, heel zwaar belast is! (PricewaterhouseCoopers)

De onzin van 'Tax Freedom Day' | DeWereldMorgen.be

De torenhoge belastingen zijn ontmoedigend voor de actieve burger: bijna de helft van onze zuurverdiende centjes gaat gewoon terug naar de overheid.

We werken in feite vooral om belastingen te betalen en niemand betaalt graag belastingen.

En toch, 'rechtvaardige belastingen' zijn ook de pijlers van onze welvaartstaat.

Zonder belastingen geen efficiënte werking van de staat, de gewesten, de gemeenschappen.

Geen sociale zekerheid.

Belastingsontvangsten en sociale bijdragen worden als openbare dienstverlening herverdeeld: voorzieningen van algemeen belang, openbare diensten als gezondheidszorg, sociale zekerheid, pensioenen, openbaar vervoer, onderwijs, cultuur en vorming, milieubescherming, veiligheid...

Maar, is onze sociale zekerheid wel zo sociaal en rechtvaardig?

De huidige sociale zekerheid in België is niet bijzonder sociaal en al helemaal niet zeker.

Onze pensioenen, onze gezondheidszorg, de werkloosheidsuitkeringen, zijn in veel te hoge mate afhankelijk van sociale bijdragen op lonen van loontrekkenden, en te weinig afhankelijk van algemene belastingen op consumptie en kapitaal zoals in andere Europese landen. Dit status quo is niet goed en heeft een hoge maatschappelijke kost. De instituties die het systeem momenteel beheren hebben er wel voordelen bij...De zogenaamde sociale partners, de vakbonden en de werkgeversorganisatie VBO houden mordicus vast aan een systeem dat de sociale zekerheid financiert door de bijdragen op lonen, omdat ze dit systeem zélf kunnen beheren, buiten het parlement om. (Professor Dirk Debièvre, Internationale Politiek en Internationale Politieke Economie aan de Universiteit van Antwerpen)

Om dit systeem dus in leven te kunnen houden wordt er nu onderhandeld over allerhande maatregelen en alle politieke partijen (ook op Europees niveau) blinken uit in het bedenken van niet toekomstgerichte harde aanpak maatregelen: pak de werklozen harder aan, stop de wachttijd van jonge schoolverlaters, breng 50+ers weer meer in omloop en doe iedereen langer werken.

Daar kan je dan wel eens mee lachen, zoals op het volgende filmpje: Dit gaan we krijgen als we straks tot ons 67ste moeten werken ...

Vergrijzing - YouTube

Vroeger had de Belgische sociale zekerheid geen last van haar financieringsbasis, maar nu leven we in een globale economie waar meer goedkope en laaggeschoolde (Chinese) werkkrachten met onszelf concurreren. Zoals andere landen het ons voordoen, betekent een ontlasting van de bruto lonen niet noodzakelijk het afschaffen van de sociale zekerheid (iets wat vooral vakbonden ons graag voor ogen houden)

Het is een fabeltje van Belgische belanghebbende groepen (vakbonden, sociale partners..) dat het reduceren van de sociale bijdragen op lonen tot kaalslag en privatisering in de sociale zekerheid zal en moet voeren. Een ontlasting van de factor arbeid leidt tot een hogere werkzaamheidsgraad

van de bevolking tussen 18 en 65 jaar, hogere wettelijke pensioenen dan die we nu kennen in België en een toekomstvastere welvaartscreatie dan hier. Als de werkzaamheidsgraad stijgt, stijgt immers de toegevoegde waarde,en stijgen de algemene belastingsinkomsten. (Dirk Debièvre)

Daarenboven heeft België nog steeds geen belastingen op kapitaalwinsten op de beurs, geen zware BTW-verhoging op luxeproducten, zoals in Denemarken waar de Porsche Cayenne koper vrolijk je ziekenhuisbed mee mag betalen en zijn er nog teveel achterpoortjes voor grote bedrijven, ondernemingen en multinationals om geen belastingen te hoeven betalen of ze te ontduiken via een gewiekst opgezette boekhoudkundige strategie.

Dat er vandaag al meer mensen bij de overheid werken dan in het bedrijfsleven en dat er ook altijd meer en meer inactieven staan tegenover een kleiner wordende groep actieven (die dus nog meer moeten bijdragen om al die sociale voorzieningen te bekostigen) weten we intussen ook allemaal, maar de aangereikte oplossingen van zowel de overheid, de bedrijfswereld, de syndicaten blijven vastzitten aan voorbijgestreefde maatregelen die goed waren in de voorbije laatste twee eeuwen, maar geen antwoord bieden voor de toekomst, een toekomst waarin de spitstechnologie en robotica meer en meer onze plaats zullen innemen op de arbeidsmarkt.

Dus ja, waarom werken we?

We zijn al lang het keerpunt voorbij: oude industrieën liggen op sterven na dood maar worden kunstmatig in leven gehouden door de overheid, die hoopt om zo toch nog genoeg mensen aan de slag te kunnen houden, want diezelfde mensen worden flink afgeroomd op hun loon en dat geld gaat (zou moeten gaan) naar de sociale voorzieningen.

We zijn al lang het keerpunt voorbij: overheden gaan hopen geld lenen om toch maar overeind te blijven en die sociale voorzieningen te kunnen betalen, want er is al lang niet genoeg werkvolk meer op de vloer om  uit te melken. Dat geld halen ze bij financiële instellingen, die zelf rijker en rijker worden en de overheden uit hun handje laten eten. We are too big to fail, jullie hebben ons nodig en intussen krijgen banken en rijke spaarders mooie interestinkomsten.

En wanneer ze dan toch falen, snelt de overheid in ijltempo te hulp met ons...belastingsgeld....geld waarvoor we zo hard moeten werken....

Zie ook: Europa en de Banken.. Crisis op crisis. - YouTube  

Schuldencrisis. Het GEHEIM dat bankiers NIET met u delen - YouTube

We zijn het keerpunt al lang voorbij: vakbonden en sociale partners zitten met het nimby syndroom (Not in my back yard- niet in mijn achtertuin).

De verzorgingsstaat ligt aan diggelen, er is geen geld meer, lees: geen genoeg belastingsgeld meer.

Belastingsgeld dat minder en minder naar openbare dienstverlening gaat: onze autowegen liggen er belabberd bij, onderwijs is slecht betaald, verpleegkundigen zijn ondergewaardeerd, vrijwilligers vechten tegen de bierkaai, cultuur en vorming moeten inkrimpen, gezondheidszorg wordt onbetaalbaar, de armoede groeit, er is geen geld meer voor voedselbanken,milieubescherming is geen prioriteit, openbaar vervoer raakt in het slop, kinderopvang-jeugdzorg zijn in hetzelfde bedje ziek, ouder wordende bevolking wordt met de vinger gewezen, veiligheid en justitie blijken niet optimaal te  functioneren....

En intussen zijn vooral de werklozen kop van jut. Maar werkloos zijn en/of worden, staat meer en meer mensen te wachten.

In « hoe robots je baan hebben ingepikt » heeft Thomas Friedman, columnist bij de New York Times, het over intellectuele arbeid in een hyperverbonden wereld:

« een baan vinden is nog nooit zo moeilijk geweest, een baan bedenken en een klant vinden nog nooit zo gemakkelijk – op voorwaarde dat je klaar bent voor deze nieuwe wereld . In het voorbije decennium zijn we geëvolueerd van een verbonden wereld ( dankzij het einde van de Koude Oorlog, de mondialisering en het internet) naar een hyperverbonden wereld dankzij de nog snellere opmars van dezelfde krachten). De verbonden wereld was een uitdaging voor de handarbeiders van het geïndustrialiseerde Westen. Zij moesten met een groter reservoir van goedkope arbeiders concurreren. De hyperverbonden wereld is nu een uitdaging voor de geestesarbeiders. Zij moeten concurreren met een groter reservoir van goedkope genieën- niet alleen mensen, maar ook robots, microchips en software gestuurde machines» (De Morgen 3 Oktober 2011)

Lees ook: E-column: de wereld is plat

En zijn we wel klaar voor de nieuwe wereld?

Want volgens Thomas Friedman is de wereld intussen ook helemaal plat.

Vandaag staan internetnetwerken en andere glasvezelnetwerken centraal. Deze netwerken maken het mogelijk dat steeds meer bedrijven hun diensten, producten en afdelingen verplaatsen naar lageloonlanden. Outsourcing of offshoring noemt Friedman dit.

Dat geldt niet alleen voor IT-activiteiten, maar ook servicedesks, klachtenafdelingen van energiebedrijven en telemarketing.

Internet is intussen ook een controlemedium en je kan via internet ressources gewoon machines, bedrijfsprocessen en systemen aansturen waardoor de mogelijkheid vergroot dat je op afstand een bedrijf kan  (bege-)leiden. Het wordt hierdoor ook gemakkelijker en goedkoper de productie te verplaatsen naar wat we vroeger de 'derde wereld' noemden. Dus bedrijven zullen zich verplaatsen naar plaatsen waar iets goedkoper kan gemaakt worden. Voorbeelden genoeg bij ons: weet u hoe het eraan toegaat in een Chinese textielfabriek? En kent u het verhaal van Philips Hasselt dat in 2002 zijn deuren dicht deed?

Indien niet, dan gaat u best eens naar Global Society | PALA - Globalisering en hun webTV.

Maar ook bij ons (en in Nederland) is het niet altijd goed werken....Nederland belangrijk land voor moderne slavernij - YouTube

Maar vandaag zijn we oktober 2011 en hebben we het allemaal over Arcelor Mittal. In het Luikse bekken waar werkgelegenheid toch al geen hoge toppen scheert, zijn de sluitingsplannen van ArcelorMittal wel heel slecht nieuws!

Het zal nog erger worden.

In www.express.be  lezen we dat tijdens de maand september 2011, 1.165 bedrijven failliet zijn gegaan.

Sinds begin dit jaar werden er 7.610 faillissementen geregistreerd. Dat bekent een stijging van 2,67% ten opzichte van 2010.

Intussen blijft de 'nieuwe wereld' volop evolueren en dreigen we de boot te missen.

Vandaag staat bvb. de driedimensionale printer al in puberschoenen en zouden we zelf al onze schoenen, kleren, tafels en stoelen driedimensionaal kunnen printen en gebruiken....Ik zie het mezelf nog niet meteen doen, maar er lopen slimmerds genoeg rond om meteen aan de slag te gaan.

Bekijk maar eens het filmpje op Markus Kayser - Solar Sinter Project - YouTube

waarop Markus Kayser met een 3D-printer op zonne-energie zand laat smelten en kunstwerken maakt met het 'gewonnen' glas. Maar nog meer op: 3d printen heeft de toekomst - YouTube

Dat wordt dus een lastige keuze: meegaan in deze nieuwe wereld en er een plaatsje veroveren, of kopje onder in de zee van werklozen wereldwijd.

En hoelang kunnen we ons nog  verschuilen achter taalbarrières en/of expertise? Ook in India of China vallen taalbarrières weg en zijn er meer en meer hoogopgeleide krachten aan zet.

En toch zijn er ook untouchables volgens Friedman, mensen die in feite met de glimlach de globalisering aankunnen. Mensen met unieke talenten (muziek...) of werknemers die zeer sterk lokaal gebonden zijn (kinderverzorgsters...)

En Friedman benadrukt daarom ook het volgende: globalisering kan positief zijn als het in combinatie is met een goed uitgeruste verzorgingsstaat in elk land. Ook in India en China, waar mensen nu werken voor een hongerloon in mensonwaardige omstandigheden. Iedereen moet kunnen profiteren van de globalisering. Mensen moeten over een goede gezondheidszorg kunnen beschikken, verzekerd zijn en weten dat ze altijd kunnen beschikken over een minimaal niveau van inkomen. Weg uit de armoede.

Maar nu even terug naar werken.

Stond u deze morgen ook weer ergens in de file?

Of staat u extra vroeg op om de files te vermijden? Elke dag hetzelfde liedje, behalve op zon-en feestdagen.

Dan mag u wat langer in bed blijven.

Uit een Europees onderzoek (IPSOS-2002) bleek dat één op de vier Belgen vindt dat hij teveel tijd op z'n werk doorbrengt. En 70 procent wilde, toen al, gewoon minder werken: vier dagen per week bleek zowat het streefdoel. Toch blijven we nog altijd met z'n allen, ook vandaag, anno 2011, een gemiddelde van 38 uur zwoegen en zweten. VDAB - Magezine: Europeanen hebben tijd te kort

Maar, wat is werk?

Werk is iedere menselijke bezigheid, activiteit, die verricht wordt met       

                        een bepaalde inspanning

                        gebruik van eigen capaciteiten

                        behulp van gereedschappen, machines enz.

                        maatschappelijke behoefte

                        als doel een product of dienst te leveren.

En, waarom werken we?

In 1943 bedacht Abraham Maslow de piramide van Maslow met de vijf basisbehoeften van de mens, geordend in vijf verschillende niveaus waarbij het onderste niveau het belangrijkste was en hoe hoger een persoon komt, hoe meer die bereikt

                        lichamelijke behoeften

                        veiligheid en zekerheid

                        de behoefte aan sociaal contact

                        erkenning en waardering

                        zelfrealisatie

De basisstelling voor waarom werken we, zou dus zelfrealisatie zijn en de mate waarin aan al deze behoeften worden voldaan, bepaalt ook onze maatschappelijke positie in de maatschappij.

Je positie op de maatschappelijke ladder wordt dan weer bepaald door:

                        inkomen

                        kennisniveau (dat nodig is voor het werk)

                        aanleg, ervaring, talent

                        macht en verantwoordelijkheid

Dit wordt ook arbeidsethos genoemd, de betekenis/waarden die je aan arbeid toekent

Ook het soort werk kan onderverdeeld worden

            de inhoud van je werk (is dit werk leuk, aangenaam, interessant?)

            Arbeidsomstandigheden (veiligheid...)

            Arbeidsvoorwaarden (werktijd, salaris...)

            Arbeidsverhoudingen (omgang met personeel onder elkaar..)

Piramide van Maslow - Wikipedia

Filosoof Alain de Botton voegt daar nog de volgende vraag aan toe: werkt U voor het geld of voor het plezier?(Splendeurs et misères du travail - Alain de Botton - Wikipédia)

Als alles goed gaat en we hebben een schitterende job waarin we succes kennen, dan is geld niet zo belangrijk. Het is dan gewoon mooi meegenomen.

Maar werken voor geld om ervan te leven, dat doen we vooral als we dat werk niet meer zo fijn vinden...en dat is helaas vandaag heel dikwijls het geval.

Hebben we ons het volgende al eens afgevraagd:

Zou je nog gaan werken als je weet dat jij en je kinderen alles hebben wat nodig is om menswaardig te leven? Dat wil zeggen: met de nodige garanties voor een degelijke bestaanszekerheid.

Met andere woorden, zou je nog gaan werken wanneer een vast en onvoorwaardelijk inkomen elke maand, je leven lang, op je rekening komt en je daarmee de garantie hebt te kunnen beantwoorden aan je noodzakelijkste levensbehoeften, zoals gezondheid, wonen, voedsel?

Nog niet zo heel lang geleden werd deze vraag gesteld in Duitsland, gewoon op straat, aan de winkelende, wandelende burgers:

60% onder hen antwoordde dat ze helemaal niets zouden veranderen en gewoon zouden blijven doorwerken.

30% gaf toe dat ze wat minder zouden gaan werken en daarnaast vooral iets anders zouden gaan doen.

10% vond zichzelf best grappig en antwoordde: eerst eens flink gaan uitslapen en dan zien we wel.

80% daarentegen was ervan overtuigd dat alle anderen (behalve zijzelf) dikke profiteurs zouden worden...en helemaal niets meer zouden doen.

Werken.

Je kan er ook van griezelen. En terecht. Wist u dat het Franse werkwoord (what's in a name)  travailler afstamt van het latijnse Tripalium, rechtuit vertaald folterinstrument. In de oudheid was het tripalium een werktuig om paarden met hoefijzers te beslaan. Als folterinstrument werd het gebruikt tegen de slaven.

Anders gezegd en verplaatst naar onze tijd: zijn wij de slaven die verplicht zijn een arbeidssyteem te ondergaan waarin altijd maar meer en meer moet geproduceerd worden opdat de economie kan blijven groeien en de winsten ervan enkel gaan naar een kleine elite die ons ongestraft mag uitbuiten?

De filosoof Henry Bergson (1859-1941) beweerde dat mocht een mier ook maar een greintje verstand hebben, ze meteen zou stoppen met werken.Henri Bergson - Wikipedia

In een grootschalig Europees onderzoek (2005) werd aan vijftienduizend werknemers gevraagd of ze graag naar hun werk gaan. 15% zou dit al fluitend doen, maar 85% zei er zich echt heen te moeten slepen. 20% daarvan wilde zelfs liefst helemaal de deur niet meer uit.

Sommige filosofen menen, dat de reden van deze tegenzin in het werk, schuilt in onze consumptiemaatschappij waarin werken gewoon ploeteren is voor nog meer productie van gebruiksgoederen. We zijn de werkslaven geworden van de consumptiemaatschappij en zitten vast aan een vicieus raderwerk: we werken, we consumeren, we werken nog meer, we consumeren nog meer. De economische groei is het wiel waarrond wij, de werkslaven, geketend door ons eigen gulzige consumptiegedrag, altijd dezelfde rondjes draaien en af en toe krijgen we een virtuele zweepslag van de overheden, van Europa, van de wereldleiders, om ons aan te porren nog meer rondjes te lopen in een hardere werkcadans willen we s'avonds ons bedje stro: games, lowcost-reizen, mooie kleren, luxeproducten, auto's....'brood en spelen' wisten ze al bij de oude Romeinen, houdt het volk in toom. Maar voor hoelang nog? Consumptiemaatschappij - YouTube

In The end of work waarschuwt Jeremy Rifkin voor het volgende:

De huidige technologische revolutie zal onze maatschappij in beroering brengen. In de werkplaatsen zullen nog meer mensen vervangen worden door machines. En in tegenstelling met de vorige « technologische revoluties » (deze van de 18e eeuw met de stoommachine en deze van het einde van de 19de eeuw met de komst van de auto, de chemie en de electriciteit) zullen de nieuwe sectoren niet in staat zijn om het teveel aan uitgestoten werkkrachten op te slorpen. De kennisindustrie en de vervaardiging van robotten en computers, scheppen duidelijk minder werkplaatsen dan de fabrieksindustrie. Zelfs bij diensten gaan meer en meer werkplaatsen verloren door de invoering van nieuwe technologieën.

En zonder dat u het beseft bent ook u al ingeburgerd in die nieuwe technologieën. Eentje daarvan is intussen voor de meesten gewoon dagelijkse kost: selfbanking. Gedaan met het wachten aan een bankloket. Vandaag bent u die loketbediende en u handelt alles af via internet. Klagen dat dit ook weer zoveel jobs minder betekent, helpt niet en heeft geen zin. In grootwarenhuizen idem dito: je kan naar de selfscan kassa met je aankopen, of zelfs je aankopen via internet doen, ze worden aan huis geleverd, je betaalt opnieuw via internet....zoveel tussenschakels=jobs minder.

Mag ik u mademoiselle Ucroa HRP-4C voorstellen? Mademoiselle is van Japan afkomstig. Daar werd ze gecreëerd. Mademoiselle is een humanoïde Robotvrouwtje, en nog knap ook!

HRP-4C Gynoid - YouTube De commercialisatie van humanoïde robots staat in de steigers en 2015 moet de grote doorbraak er komen. Maar wat gaan wij doen wanneer robots ons gaan vervangen?

Volgens Rifkin zijn er twee oplossingen: de vermindering van de arbeidsduur. Maar deze maatregel zou het probleem ook niet helemaal van de baan brengen.

Het alternatief van arbeidsduurvermindering zou volgens de auteur daarom de ontwikkeling van de dienstensector moeten zijn, de non-profit sector dus.

Aangezien de privésector mensen ontslaat en de openbare sector zijn gewicht in de economie moet verminderen om  budgettaire tekorten tegen te gaan, moet de derde tak, die nog niet verbonden is met de vrije markteconomie, uitgebreid worden. In deze sector moet het teveel aan personeel uit de primaire sector (landbouw en mijnen), de secundaire sector (fabrieken) en de tertiaire sector (diensten) opgenomen worden. De overheid moet dus geld steken in de non-profit sector! Dat is: gezondheidszorg, vrijwilligerswerk, onderwijs, openbare diensten, openbaar transport, artistieke activiteiten, vorming...Werken in de actieve welvaartsstaat: minder en beter werken om ...

Jeremy Rifkin - The Third Industrial Revolution - YouTube

Toch gaan we een heel klein beetje Rifkin tegenspreken. Technologie werd door de mens bedacht en kan dus wél een waardevolle 'partner' zijn voor ons. Het is niet de robot die door  mensen verrichte arbeid doet verdwijnen , het is de patroon van een bedrijf, die om zijn concurrenten te verslaan en zijn aandeelhouders te plezieren, zijn kosten drukt. De patroon verhoogt dus de productiviteit, ontslaat mensen en zet ofwel robots in de plaats, ofwel verkast hij naar lageloonlanden. Mocht een robot effectief de mens kunnen vervangen voor het maken van producten die nodig zijn voor de maatschappij, dan is dat eerder positief voor alle mensen op onze planeet. We zouden ons niet meer moeten uitsloven om te produceren, een machine zou het in onze plaats doen! Bovendien zouden we een grote stap doen richting duurzaamheid en milieubeleid.

Maar onder het huidige systeem, waar vooral winst het enige aanvaarde criterium is, dient de machine enkel en alleen om de verkoopprijs van een product te doen dalen om managers en patroons, eigenaars van de technologie, toe te staan nog meer producten te kunnen verkopen. Het gevolg is nog meer werklozen, nog meer mensen richting armoede.

De technologie stelt heel uitdrukkelijk de maatschappijkeuze aan de orde. In een maatschappij waar de rijkdom die de arbeiders produceren hen ook ten goede komt, waar de eigendom van bedrijven en ondernemingen in handen is van de gemeenschap, met andere woorden in een maatschappij waar sociale politiek en economische politiek hand in hand gaan, zal  een nieuwe technologie vooral bijdragen aan de welvaart van die maatschappij en haar burgers. Nieuwe technologieën kunnen ook een antwoord bieden op de milieu problematiek: opwarming van de aarde, CO2 uitstoot, water-en bodempollutie, ontginning van grondstoffen...

Dus de vooruitgang stopzetten omdat we anders allemaal werkloos worden, is niet bepaald het verstandigste antwoord.

Integendeel, spitstechnologie, robotica, de internet evolutie...laat ons ze omarmen! Laat ons volwaardige partners worden met nieuwe technieken. En zorg ervoor dat de mens die technieken in handen heeft en niet omgekeerd.

We moeten dus andersdenken,  durven switchen en nieuwe richtingen durven ingaan.

[PDF] Andersom denken - Ostbelgien

Helemaal zonder zweet en tranen zal het niet kunnen. We zitten nu nog te veel vast in de oude patronen.

Oude patronen die ons ook ziek en onzeker maken.

Vandaag is het crisis: de tweede bankencrisis, de aanslepende eurocrisis en last but not least, de  economieën vallen zowat overal stil in Europa.

kredietcrises in vogelvlucht: www.medylo.nl - YouTube

Arbeidssocioloog  Jan Denys:

De wanhoop groeit bij vele mensen.

Als het economisch slechter gaat zie je steevast suïcidecijfers toenemen. En dat is zo in alle landen.

De huidige economische crisis is in wezen fundamenteel onzekerder.

Iedereen voelt dat dit geen gewone crisis is. Gewone recessiegolven zijn vrij voorspelbaar, ook in duur. Dat is nu anders. Het is de ene recessie na de andere. We zaten ermee in 2008 en nu is het weer zover. Dat is onrustwekkend. Bovendien voelen vele mensen zich in een geglobaliseerde wereld niet erg veilig, ook al wijzen studies uit dat dat niet hoeft.

Er speelt ook een cultureel fenomeen: uit studies blijkt dat de Belg gevoeliger is voor onzekerheid en risicoaverser dan anderen. Belgen kiezen vaker voor één werkgever, omdat dat meer werkzekerheid biedt, bij andere nationaliteiten speelt dat minder. Het gekke is dat de werkzekerheid bijna nergens anders zo groot is als bij ons. Mogelijks heeft dit met een ander aspect te maken: als je éénmaal werkloos bent/wordt, is de kans hier wél kleiner om opnieuw een baan te vinden. Het is net de werkzekerheid, de bescherming van insiders van onze bedrijven, die het voor de outsiders moeilijker maakt om er binnen te geraken. Samengevat: de schijnzekerheid die je door je baan hebt, is tegelijk een beetje een schijnonzekerheid.

Die angst speelt ook nog op een ander niveau.

Bij de crisis van 2008 kreeg je nog de schijnbeweging alsof alles onder controle was.

Die illusie vervalt nu.

Tegelijk konden vele kwetsbare mensen zich nog lang staande houden door de illusies van het systeem: consumptie als vorm van vlucht. Het helpt om je beter te voelen. Net zoals iemand die zich slecht voelt en koekjes begint te eten als troost.

Zelf kocht ik ook wel eens een paar extra mooie damesschoenen omdat ik het even niet zag zitten... Herkent U zich?

Dat loopt natuurlijk zolang je kunt consumeren. Als die materiële verdoving wegvalt omdat je plotseling veel minder centen hebt, je baan verliest of je beleggingen niets meer opbrengen, dan sta je daar als mens ontzettend naakt als niet-consument. Je hebt ook geen andere mentale wapens meer, geen oplossingsstrategie om op terug te vallen als het misloopt. Dan is de wereld hard. Omdat je geen niet-consumerende manier meer hebt.

Deze crisis tast dus al onze zekerheden aan omdat ons leven zo erg gebaseerd is geraakt op materiële welstand. Dat verliezen is ontzettend bedreigend. Dat is van alle tijden, maar nu is het oververhit. En vaak gaat het er niet om dat iemand kan eten of drinken, maar wel nog 'maar' honderd euro kan uitgeven in plaats van duizend euro. Voor velen is dat een groot verlies geworden, dat hen meteen ook in hun identiteit aantast. Ik zie nu letterlijk mensen in paniek geraken omdat ze hun kinderen voor hun achttiende verjaardag geen auto meer kunnen schenken.

Deze systeemcrash boezemt ons angst in. Wat als de groei stilvalt?

En dit terwijl het de nood aan groei zelf is die je in vraag moet stellen!

Als je als psychiater kwetsbare mensen uit de boot ziet vallen, moet je nadenken over de maatschappij waarin we leven.

Velen beseffen al lang dat we niet kunnen blijven produceren en consumeren. We produceren steeds meer wegwerpproducten, dat kan niet blijven duren. Dat implodeert nu.

(Dirk De Wachter- psychiater-KU Leuven – bron De morgen 31/10/11)

De consumptiemaatschappij - featurette - YouTube

Zelf ziet De Wachter daar ook een hoopvol teken in. Uit deze instorting kan iets nieuws ontstaan door eerst en vooral ons consumptiegedrag fundamenteel in vraag te stellen. Deze maatschappij is ongezond. Als het hele systeem finaal wankelt, zullen we verplicht worden het systeem zelf te herbekijken.

Het systeem herbekijken. Onze voordeeltjes en verworvenheden in vraag durven te stellen.

We kunnen er beter meteen aan beginnen alvorens ertoe verplicht te worden, alvorens we ons weer aan een modernere versie van het tripalium laten ketenen of alvorens moeder Aarde onverbiddelijk toeslaat en al haar elementen op ons loslaat omdat we haar blijven uitputten in onze altijd maar groeiende consumptiezucht. Ook al gehoord van tsunami's, klimaatopwarming, stilvallen van de Golfstroom, oceaanvervuiling, uitsterven van diersoorten, smelten van ijskappen en gletsjers, overstromingen, klimaatvluchtelingen....?

Plastic In The Ocean - Music : Robert Minnebo - YouTube

Het systeem herbekijken zonder daarom terug te moeten naar het leven van een paar honderd jaar geleden, het kan!

 Het onvoorwaardelijk basisinkomen is in opmars. Overal in Europa worden conferenties, voordrachten, ronde tafel gesprekken, congressen (2012/14de BIEN congres in Duitsland-München) gehouden.

Er zijn petities in omloop binnen de nationale staten, maar ook op Europees niveau.

Politici wagen er zich aan: De Villepin, uitdager van Sarkozy voor de presidentiële verkiezingen in Frankrijk volgend jaar, hield een pleidooi voor het 'Allocation Universelle' en had het over 500 euro voor elke Franse burger. (Liberation Tribune 03/01/2011 – bron: vanwege de waardigheid stel ik voor alle burgers van een basisinkomen te voorzien – www.basisinkomen.nl  en

www.ecovaproject.org/prosumentenrecht-basisinkomen.htm )

Vivant Europe (Individuele Vrijheid en Arbeid in een Nieuwe Toekomst )

 heeft al heel wat studies op haar naam betreffende de haalbaarheid.

Welcome on VIVANT-EUROPE

Genieten van het leven is ons uitgangspunt • Vivant

Maar ook Groen! En Ecolo zijn voorstanders.

GuyVerhofstadt, fractieleider van de Alliantie van liberalen en democraten in Europa, had het erover in zijn derde Burgermanifest, hoofdstuk: Een groeiende economie.: In de komende decennia zou kunnen blijken dat alleen een volslagen andere aanpak, de uitdaging, waarvoor wij en de meeste andere Europese landen staan, het hoofd kan bieden.

Om alles en nog meer te weten over het onvoorwaardelijk basisinkomen, surf naar:

www.BIEN.org en www.binews.org de nieuwssite van BIEN.

Ook op www.ecovaproject.org/prosumentenrecht-basisinkomen.htm word je in verschillende talen wegwijs gemaakt in de jungle van dit nog tè ondergewaardeerde onderwerp! Op deze site ook tal van linken die nationaal en internationaal verwijzen naar het onvoorwaardelijk basisinkomen en alles wat errond beweegt.

Een heel klein overzicht...

Martijn Brasem - VI- Het Basisinkomen.wmv - YouTube

Michiel van Hasselt over het basisinkomen wat vrijheid van - YouTube

Onvoorwaardelijk Basisinkomen - Video Player - YouTube Subtitler

BASISINKOMEN - Nieuws7 - Het laatste nieuws over basisinkomen

Maar ook ik begon met die ene vraag: wat is een onvoorwaardelijk basisinkomen?

 Het onvoorwaardelijk basisinkomen is een vast (maand-)inkomen dat de overheid verstrekt of garandeert aan iedere burger zonder daar voorwaarden bij te stellen.

Het heet basisinkomen omdat het voldoende is om op een waardige wijze van rond te komen. Het mag geen hongerinkomen zijn, zoals sommige hongerlonen: weinig geld voor hard werk. Een basisinkomen is dus hoog genoeg om zonder luxe toch goed te leven.

De invoering ervan wordt door vele overwegingen gemotiveerd:

-fundamentele mensenrechten (recht op leven, recht op natuurlijke rijkdommen)

-idealistische motieven( vrijheid, lossere band tussen werk en inkomen, inkomensnivellering)

-sociale motieven (armoedebestrijding, vermijding van stigma's, tegengaan van uitbuiting)

-economische motieven (bevordering kleinschaligheid, evenwichtigere arbeidsverdeling, stimulering lokale economie)

-emancipatoire motieven (waardering van traditioneel door vrouwen verrichte werkzaamheden)

-ontwikkelingsmotieven (basisinkomen als ontwikkelingshulp, universeel basisinkomen)

-praktische overwegingen (eenvoud, vermijden van willekeur en bureaucratie)

Een basisinkomen geldt voor iedereen! Gehandicapten, werkenden, studenten, werkzoekenden, ambtenaren, vrije beroepen, oud of jong, arm of rijk...

Een volledig onvoorwaardelijk basisinkomen zou in principe alle sociale toelagen overbodig maken: kindervergoedingen, studiebeurzen, leeflonen, uitkeringen bij werkloosheid, pensioenen en ziekte.

Iedereen zou dus van overheidswege een bepaald inkomen ontvangen, ongeacht andere inkomsten en zonder verplichting zich beschikbaar te stellen voor de arbeidsmarkt. Een inkomen dat iedereen ontvangt ongeacht zijn levensomstandigheden.

Maar, een onvoorwaardelijk basisinkomen. Worden we daar wel beter van?

In een tijd dat totale arbeidsparticipatie niet meer vanuit de staat waar te maken is, en steeds meer mensen in plaats van loon-afhankelijkheid bevrijd te worden, gedreven worden in onwaardige economische afhankelijkheid, zou het beter zijn mocht ieder gewoon een inkomen hebben, dat ons steunt in economische of andere tegenslagen.

Het geld dat nu in ons sociale systeem circuleert en meer en meer bodemloze putten moet vullen en waarvoor de kleiner wordende groep actieven keihard mag opdraaien, kan ook zo uitgegeven worden dat iedereen vanuit de belasting een onvoorwaardelijk basisinkomen geniet dat de basisbehoefte dekt, zonder voorwaarden en ongeacht of hij wel of niet werkt.

Wat dus voorheen gold als 'recht op arbeid' wordt dan vervangen door een arbeidsonafhankelijk recht op bestaanszekerheid.

Iedereen behoudt dus een basisbehoeften dekkend systeem, onafhankelijk van wat hij doet.

De vele positieve effecten van een onvoorwaardelijk basisinkomen wil ik u niet onthouden:

Mondigere werknemers

Afschaffing van overdreven betutteling, controle en gecompliceerde tijdrovende bureaucratie.

Werkgevers zullen beter luisteren.

Onzinnig werk wordt gemakkelijker geweigerd of gewoon niet meer gedaan.

Mensen krijgen ruimte voor eigen keuzes en/of initatieven.

Eigen talenten worden beter ontplooid.

Mensen krijgen ruimte prioriteit te geven aan onderlinge zorg.

Mensen krijgen ruimte om eigen plannen te verwezenlijjken.

Mensen krijgen ruimte om rekening te houden met elkaar.

Managers die onderdrukken verdwijnen.

Leiders die inspireren staan op

Door herverdeling van het bestaande werk komt er voldoende werk vrij voor wie dat wil.

Mensen kunnen het wat rustiger gaan doen.

Iedereen heeft de mogelijkheid, vrij van bestaanszorgen, dat te doen wat hij graag doet, zowel privaat als op de arbeidsmarkt.

Onderbetaald werk, sociale uitbuiting (werkende armen), armoede en werkloosheid worden verleden tijd.

Werkgevers worden gemotiveerd om de arbeidsomstandigheden te verbeteren en zorgen zo zelf voor betere werkvoorwaarden voor de mensen die ze graag zouden willen aanwerven.

Iedere bijverdienste is voor elk van ons een vrij besteedbaar vermogen. Pas boven een bepaalde loongrens wordt belasting geheven, waardoor vooral hoge inkomens de lasten zullen dragen.

De mens wordt gerespecteerd als volwaardig creatief deelnemer van de maatschappij.

Leeftijd is geen probleem meer: iedereen beslist zelf tot hoelang hij/zij wil doorwerken. Er zullen dus mensen zijn die zonder probleem tot hun zeventigste door willen gaan, anderen, om welke reden dan ook, kunnen beslissen ermee te stoppen als ze pas zestig zijn of jonger.

Maar ook werkgevers kunnen er hun voordeel uithalen:

Hogere motivatie bij de aangeworven vrije medewerkers waardoor efficiëntie en productiviteit van de onderneming verhoogd worden.

Het wordt voor bedrijven goedkoper om mensen in dienst te nemen omdat de belasting op arbeid wordt afgeschaft. De werkgever hoeft als loonbetaling niet meer de basisbehoefte van de medewerkers te financieren. Deze zijn gefinancierd door het basisinkomen. Dat biedt de mogelijkheid om flexibelere mensen extra in dienst te nemen of zelfs periodes van grotere drukte of ziekte beter op te vangen. Productiebedrijven worden op deze wijze zo vrij om efficiënter te werken volgens vraag en aanbod. Als ontslag dan toch toch nodig is (zoals vandaag bij Arcelor Mittal bvb) dan vallen de mensen niet in een zwart gat, maar kunnen terugvallen op een bestaanszekerheid en verzeilen niet meer in een sociaal 'niemandsland'

[PDF] Arbeidsmarkteffecten van de invoering van een basisinkomen in ...

Personeelsintensief werken in bvb de sociale dienstverlening, de zorgverlening, gezondheidszorg, onderwijs..., maar ook de tot nu toe vaak ondergewaardeerde arbeid als schoonmaak, vuilnisbakken ophaal, vrijwilligerswerk..kan dan eindelijk de waardering en het RESPECT krijgen dat het verdient.

Basisinkomen - door Michiel van Hasselt | Occupy Utrecht

Want:'ce n'est pas parce qu'on ne produit pas de valeur marchande, qu'on ne compte pas dans la société' Jean-Michel Javaux, co-président d'Ecolo source Télémoustique 10/06/09

Het is toch niet omdat we geen verhandelbare waarden produceren, dat we niet van tel zijn in de maatschappij?

Paul Blondeel: Het wordt tijd voor een koerswissel: in de huidige samenleving (en in die van morgen) zijn er steeds meer mensen die geen monetaire verhandelbare arbeid (zullen) verrichten, maar die wel een zeer belangrijke bijdrage (zullen) leveren. Het is dus niet slim en ook heel duur wanneer we al deze mensen aan een klassieke baan willen helpen. (...) we moeten snel naar een juridische situatie waarin 'leven buiten de loonarbeid' gezien wordt als activiteit. (bron De Morgen 30/04/09 en www.ecovaproject.org

De burger krijgt een duurzame koopkracht.

Zonder dwang, kan creativiteit zich ontplooien.

Vrijheid brengt meer motivatie met zich voort.

Niet meer te hoeven werken voor een inkomen, geeft de vrijheid om te gaan werken.

Uit een studie bij een groep van win-for-life winnaars die elk levenslang 1000 euro krijgen, bleek dat bijna iedereen gewoon verder wilde blijven werken, het misschien wat rustiger zou gaan doen, of andere keuzes zou maken. Maar thuis in de hangmat blijven liggen wilde niemand!

De maatschappelijke voordelen dan:

Overbodig geworden arbeid, kan zoals de logica van de moderne technologische ontwikkeling en vooruitgang het nastreeft, eindelijk op een sociaal acceptabele manier afgeschaft worden. Daardoor komen er nieuwere en zinvollere arbeidsmogelijkheden vrij.

Door verbetering van de algemene motivatie en verandering van de loonstructuur wordt de economische positie van het land waarin een onvoorwaardelijk basisinkomen wordt toegekend aan de burgers, alsook de algemene levenstandaard aantrekkelijker.

Het aanbod van consumptieproducten en diensten wordt weer gelijkwaardiger aan de koopkracht.

Het gezinsleven wordt ondersteund: ook kinderen hebben recht op een basisinkomen en kunnen dus 'bijdragen' in het levensonderhoud van het gezin of zelfs eigen studies (mee)betalen.

Ouders kunnen vrij beslissen in welke omvang en welke rolverdeling zij zichzelf aan de arbeidsmarkt of aan hun kinderen ter beschikking willen stellen.

Maar ook één-ouder gezinnen en alleenstaanden worden tegemoet gekomen en kunnen zonder zorgen hun eigen keuzes maken zowel privé als op de arbeidsmarkt.

Woonkosten besparend, want samenwonen of in groepsverband wordt weer aantrekkelijker.

Ondersteuning van lokale economie en heropleving van bepaalde oorspronkelijke ambachten.

Productie hoeft niet meer te worden uitbesteed aan goedkopere landen met vaak slechte werkomstandigheden zoals kinderarbeid.

Werkgelegenheid blijft daar waar die nodig is.

Zelfstandigheid en nieuwe initatieven worden ondersteund: de faalangst bij het opstarten van een nieuw bedrijf zal minder zijn als men een gewaarborgde bestaanszekerheid heeft.

Het onvoorwaardelijk basisinkomen is het beste Arbeids-Motivatieplan, dus in feite ook het beste re-integratietraject, zonder dat het extra veel hoeft te kosten.

Re-integratiegeld kan dan eerder gebruikt worden om diegenen te ondersteunen die het echt nodig hebben om via scholing/vorming/opleiding het gewenste doel te bereiken.

Een onvoorwaardelijk basisinkomen is dus vooral de  erkenning van de waardigheid van ieder mens, ongeacht zijn politieke, sociale, culturele, maatschappelijke, economische en individuele situatie.

De haalbaar-en betaalbaarheid van het onvoorwaardelijk basisinkomen zijn al aangetoond door academici en economen, door zakenmensen ook: Werner Götz in Duitsland bouwde een drogisterij uit tot zakenimperium en werd steenrijk. Intussen loopt hij tal van congressen af en houdt voordrachten voor universitairen, op tv- en radiostations, voor scholieren en in universiteiten en legt met veel zin voor realiteit maar ook met humor uit, waarom hij voorstander is van een onvoorwaardelijk basisinkomen en hoe hij dit nieuwe systeem ziet.

In eigen land hebben we Roland Duchâtelet, ook zakenman, maar beter gekend als de opkoper van Standard Luik....In zijn NV België, verslag van de aandeelhouders presenteerde hij het concept onvoorwaardelijk basisinkomen en legt hij uit dat dit systeem haal-en betaalbaar is via belastingen op producten (dus niet langer op arbeid) en met een beurstransactietax.

Laat het schip maar kapseizen | LVB.net

Tal van studies tonen intussen aan dat dit systeem wel degelijk een toekomst heeft.

Maar academische studies dienen vertaald te worden naar mensentaal. De taal die wij allemaal spreken in de straat en waarmee we trachten door het leven te gaan.

Daarom is de film Grundeinkommen een heel belangrijke factor in het verspreiden  van de gedachte rond het onvoorwaardelijk basisinkomen. Daniël Hänni en Enno Schmidt van www.kultkino.ch leggen in deze Duitstalige film (intussen in tal van andere talen ondertiteld) op een ludieke eenvoudige manier uit dat het onvoorwaardelijk basisinkomen haalbaar en betaalbaar is. Deze film is een absolute aanrader voor al diegenen die zich vragen stellen over het onvoorwaardelijk basisinkomen.Te bekijken op youtube, maar ook op de sites van de talrijke organisaties die zich inzetten voor het onvoorwaardelijk basisinkomen, zoals op www.basisinkomen.nl met Nederlandstalige ontertiteling.

Want ja, het blijft nog een utopische gedachte voor heel veel mensen en hoewel het kapitalistische systeem van vandaag crasht en we met z'n allen zowat over de afgrond hangen, want de welvaartstaart wordt nu echt wel in sneltempo afgebroken en de economie is onstabieler dan ooit, lopen we toch noch altijd in het gareel van het Tripalium en roepen om ter hardst: we willen werk, we willen koopkracht. En! We willen dit vooral voor onszelf natuurlijk. Hoe de anderen overleven, daar houden we ons (nog) niet mee bezig. Welvaart beogen we in de eerste plaats voor onszelf. Pas als we zelf geen kant meer uitkunnen, gaan we misschien de handen in elkaar slaan, maar dan kan het al te laat zijn.

Waar las ik onlangs de professor die zei: de crisis slaat nog niet hard genoeg toe bij ons, we hebben het nog te goed, dus blijven we gewoon voortgaan in het afzagen van de tak waarop we zitten

De tien redenen waarom we niet willen geloven in een ...

Die tak wordt broos en brokkelt af: welvaart is niet langer democratisch, sociaal, cultureel, maatschapplijk of ecologisch. Welvaart is verworden tot het nooit genoeg hebben of bezitten.

Het cogito ergo sum (ik denk, dus ik ben) is vandaag consumpto, ergo sum (ik consumeer, dus ik ben)

Consumeren is religie: we bouwen zelfs reusachtige consumptie-tempels en groot, groter, grootst is de boodschap (Uplace, het megaproject winkelcentrum van Bart Verhaeghen is vandaag gepreksonderwerp nummer één). Ooit werd godsdienst door Marx verguisd als « Opium voor het volk » vandaag zou dat «consumptie is opium voor het volk » moeten zijn.

Onze koopkracht staat onder druk. Vooral voor gezinnen met lage inkomens wegen de prijsstijgingen van energie, voedsel en huur zwaar door. Maar tegelijk consumeerde de doorsnee burger nog nooit zoveel, teveel zelfs.

Vandaag is alles te koop en je bent wat je koopt.De rekken in onze supermarkten puilen uit, net zoals onze kasten, kelders, garages, zolders. De aarde kan deze groeiende consumptie steeds moeilijker aan. Ons klimaat warmt op, grondstoffen raken stilaan uitgeput, we zien en voelen de vervuiling aan den lijve.

Bovendien maakt die overvloed niet gelukkig. Velen worden ziek, werken zich te pletter, of steken zich in de schulden om nog meer te kunnen consumeren. We worstelen met de stress van het exces: hoe groter de keuze, hoe moeilijker we kunnen kiezen. Geluk blijkt niet te koop.

Intussen wil het beleid toch steeds meer groei en dus meer consumptie en blijft blind voor de gevolgen voor mens en milieu. De markt verdringt de democratie, de consument verdringt de burger, het eigenbelang het algemeen belang.

 In 'We consumeren ons kapot', een essay (2007) over geluk en consumptie, verkende Dirk Geldof de paradoxen van de overconsumptie.

We consumeren ons kapot. Een essay over geluk en over - Dirk Geldof

 We maken ook van onze kinderen al van jongsaf aan 'consumensjes' en de grens tussen basisbehoeften (voeding, wonen, gezondheid, onderwijs..) en luxebehoeften vervaagt meer en meer.

Toch beginnen we hier en daar na te denken. Over duurzame consumptie.

Een prettig filmpje om dieper in te gaan over consumptie: waar komen onze consumptieproducten vandaan en waar gaan ze naartoe: www.storyofstuff.org/movies-all/story-of-stuff/  

Meer 'serieus' maar toch toegangkelijk voor iedereen die goed luistert:

Jan Rotmans: de nieuwe economie van duurzaamheid, deel 1 ...

Echte bevrijding begint echter bij jezelf: door anders te gaan denken, door te durven switchen, door naar de toekomst te kijken, door niet langer je eigen navel als centrum van de wereld te zien, door onbegane paden te durven betreden.

Dat vraagt moed en vandaag ook het durven zetten van een stapje terug: anders=minder/beter/duurzaam consumeren-, slowfood in plaats van fastfood, onthaasting in plaats van stress...Bruto Nationaal Geluk in plaats van Bruto Nationaal Inkomen....

Spreek liever over Bruto Nationaal Geluk | HappyNews | Positief ...

Commission sur la Mesure de la Performance Économique et du ...

Welvaart moet er zijn voor iedereen. Zelfs  een sterk gedemocratiseerde en duurzame economie kan niet garanderen dat iedereen iets krijgt van die welvaart: een stukje van de taart , dat iedereen dus een voldoende inkomen krijgt om in zijn/haar levensnoodzakelijke basisbehoeften te kunnen voorzien.

Op de site van United Nations Human Rights lezen we in de preambule van  de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, laatste alinea, het volgende:

(...) op grond daarvan proclameert de Algemene Vergadering deze Universele Verklaring van de Rechten van de Mens als het gemeenschappelijk door alle volkeren en alle naties te bereiken ideaal, opdat ieder individu en elk orgaan van de gemeenschap, met deze verklaring voortdurend voor ogen, er naar zal streven door onderwijs en opvoeding de eerbied voor deze rechten en vrijheden te bevorderen, en door vooruitstrevende maatregelen op nationaal en internationaal terrein, deze rechten algemeen en daadwerkelijk te doen erkennen en toepassen, zowel onder de volkeren van staten die lid zijn van de Verenigde Naties,als onder de volkeren van gebieden die onder hun jurisdictie staan.

....Met deze verklaring voortdurend voor ogen....

Artikel 22

Een ieder heeft als lid van de gemeenschap recht op maatschappelijke zekerheid en heeft er aanspraak op, dat door middel van nationale inspanning en internationale samenwerking, en in overeenstemming met de organisatie en de hulpbronnen van de betreffende staat, de economische, sociale en culturele rechten, die onmisbaar zijn voor zijn waardigheid en voor de vrije ontplooiing van zijn persoonlijkheid, verwezenlijkt worden.

Artikel 25

Een ieder heeft recht op een levenstandaard, die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder inbegrepen voeding, kleding, huisvesting, geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten, (...)

Artikel 26

Een ieder heeft recht op onderwijs (...)

Voorzien in de levensnoodzakelijke behoeften... Het is niet langer iedereen gegund. De armoede groeit, de voedselbanken worden platgelopen, teveel daklozen dwalen door de winterse straten...basis-gezondheidszorg wordt voor velen onbetaalbaar.

Het recht op een menswaardig bestaan wordt met de voeten getreden. We hebben het ook elk jaar over de armoedebarometer. Erg is dat. In wat voor een maatschappij leven we als we armoede, in plaats van duurzame welvaart toegangkelijk voor iedereen, gaan meten?

We moeten investeren in de samenleving! En dat kan met het onvoorwaardelijk basisinkomen.

Gewoon omdat we als mens bestaan, hebben we als mens ook recht op een menswaardige bestaanszekerheid die onze basisbehoeften, onderwijs, geneeskunde, wonen, voeding...dekken en ons een levensstandaard bieden zonder luxe, maar de balans weer in evenwicht brengt. Dat is waar we ook naar streven binnen het Ecovaproject: Earth Community Value & Ecological Value.

Bij ons is arbeid duur, wat de werkgelegenheid vermindert.

Voor sommige diensten willen we gewoon het minimumloon niet betalen, andere mensen zijn 'onrendable', ze brengen het minimumloon niet eens op.

Maar laat ons ook aan de jongeren denken die zonder een diploma zitten en geen werkervaring hebben. We sluizen deze mensen allemaal door naar soms zinloze leer/werktrajecten. Ze moeten gekneed worden naar het beeld van de arbeidsmarkt, in plaats van de arbeidsmarkt zo te maken dat iedereen er zijn plaats in vindt.

Wat begon als een sociale maatregel , een leefbaar inkomen voor alle werknemers, is intussen een middel geworden van uitbuiting, achterstelling en van stigma's.

De verzorgingsstaat wordt meer en meer gezien als een verzameling luie mensen die in de hangmat blijven liggen. Met lagere uitkeringen moeten ze gestimuleerd worden om te gaan werken, ze moeten gecontroleerd worden en dat zit intussen ook zwaar op het overheidsbudget: administratieve rompslomp en bureaucratie die niet altijd eerlijk zijn en wel eens durven werken selon la tête du client. Niet te verwonderen dat we gaan zwartwerken...

Het werklozenaantal groeit. Het is een belediging al deze werklozen over dezelfde kam te scheren, hun minimumloon te verlagen opdat de winsten van de markten zouden kunnen verhogen, ze te vernederen tot het handje open houden voor sociale bijstand en werklozenuitkering.

Want werk is voor vele mensen vooral een bron van zelfrespect en zelfrealisatie. Altijd maar meer mensen worden niet alleen daarvan uitgesloten, maar ook  uit alle sociale participatie gebannen en  kunnen nog enkel dromen van zelfverwezenlijking.

Arbeid en inkomen moeten ontkoppeld worden.

Het kan niet langer dat we werken voor een inkomen. We moeten naar een inkomen dat ons de vrijheid geeft om met de juiste keuzes op de arbeidsmarkt te stappen en als een geemancipeerde vrije burger werknemer en/of zelfstandige te worden, om het beste van onszelf te geven in een duurzame economie met respect voor het milieu. Een inkomen dat ons verzekert in onze basisnoden en een geruststelling is voor wanneer het, om welke reden dan ook , op de arbeidsmarkt minder goed gaat; een inkomen dat ons aanmoedigt om deel te nemen aan ecologische programma's, ons vrijwillig in te zetten voor de anderen, ons te ontplooien door studie, door kunst; een inkomen dat ons toelaat te onthaasten om voor onze kinderen te zorgen; een inkomen waarmee we doen en laten wat we willen, of we nu werken of niet.

Politici zullen natuurlijk meteen roepen dat dit systeem onbetaalbaar is.

Ik ben geen econoom. Cijfertjes zijn dus mijn ding niet. Maar ik lees kranten,  luister naar de radio en stel vast dat dit klinkklare onzin is: we redden banken, er is veel geld voor militaire missies, en dat geld komt van centrale banken die in feite ...geld uit niets creëren.

Mocht u graag meer hierover weten, ga dan naar: Geld als schuld 1 - YouTube

Dan denk ik dus bij mezelf: een basisinkomen zou er nog wel moeten af kunnen.

Stel dat het belastingsstelsel grondig wordt hervormd: van belastingen op arbeid naar belastingen op consumptie. De BTW gaat drastisch naar omhoog. Niet op basisproducten (voedsel, gezondheidszorg, onderwijs...) maar op alles wat luxe is en overbodig want je hebt het niet echt nodig om van te leven. Rijkere mensen zullen meer uitgeven aan deze luxeproducten. Dit is dus mooi meegenomen: de belasting is dan op een eerlijke wijze progressief. Maar ook minder begoede burgers worden altijd wel verleid tot de nieuwste flatscreen tv of het laatste Ipad snufje en gaan daarvoor dan werken zodat ze bovenop hun onvoorwaardelijk basisinkomen ook nog dat extra geld verdienen om zich ook wat 'luxe' te veroorloven. De arbeidsmarkt zal dus niet stilvallen en bedrijven die BTW betalen op grondstoffen die ze gebruiken, krijgen die BTW terug als ze het afgewerkte product verkopen. Of anders gezegd: de gebruiker betaalt.

Vandaag zijn er veel mensen die betaald worden maar niets produceren: ambtenaren, controleurs van  belastingen… controleurs van zwartwerk...hele ministeries zitten er vol van.

De onderhandelingen over de socio-economische hervormingen, een grote Belgische staatshervorming duren nu al meer dan 514 dagen. Europa houdt ons in een ijzeren greep: besparen we niet en dienen we geen gezonde begroting in, dan krijgt België een boete van 700 miljoen.

Lap. Weer geld dat we voor iets beters zouden kunnen gebruiken.

Dus bedenken onze onderhandelaars slimme (dat denken ze zelf) besparingsmaatregelen. Eén enkeling waagt zich aan besparingen bij de overheid. De meesten bedenken omfloerste belastingen.

Besparen bij de overheid? Ben je gek! De overheid is intussen de grootste werkgever geworden, maar het gaat om jobs die zelden een maatschappelijke, sociale of economische meerwaarde hebben. Tenzij je natuurlijk stelt dat de belastingcontroleur ontdekt dat jij met een paar honderdduizend euro sjoemelde en hij dat geld terug binnenhaalt voor vadertje staat.

Maar helaas, de controles zijn vooral voor kleine en middelgrote inkomens, de grote mannen als Electrabel, Belgacom & co... die betalen nul komma nul belastingen.

Het becijferen van die BTW laat ik met plezier aan de economen onder ons.

Maar stel. Stel dat de BTW met 50% verhoogd wordt. Dat is veel geld dat naar de staat terugvloeit.

U vindt dat veel? Dat is minder dan de 57% die we op dit ogenblik betalen aan belastingen op arbeid...

Dus laat ons even nadenken.

Die 50% belastingen gaan naar de staat. Dat is veel geld. Tegelijkertijjd worden alle sociale voorzieningen afgeschaft: werkloosheidsuitkeringen, tijdskredieten, dienstencheques, brugpensioen, kindergeld, pensioen, teveel om op te noemen en ik vergeet er vast een paar, en wordt een onvoorwaardelijk basisinkomen ingevoerd voor iedereen, jong, oud, werknemer, werkgever, arm, rijk, werkloze, man, vrouw, student... voor iedereen!

Econoom of niet: ik ben ervan overtuigd dat het een win-win operatie is voor zowel elke burger, als de samenleving waartoe die burger hoort.

Tegen een arbeidsloos inkomen wordt vaak aangebracht dat we allemaal profiteurs zullen worden die niet meer zullen gaan werken.

In Zwitserland waar het onvoorwaardelijk basisinkomen al gespreksonderwerp op straat is, werd een onderzoek gedaan en hieruit bleek dat de meeste mensen inderdaad denken dat vrijwel niemand nog zou gaan werken met een basisinkomen. Maar toen de volgende vraag werd gesteld aan diezelfde mensen: wat zal u dan gaan doen?, dan werd het antwoord : Ik?  Ik zou mijn werk niet willen missen want werk geeft dus inhoud aan ons bestaan, biedt ons vele sociale contacten, (hoeveel gepensioneerden vallen niet in een zwart gat als ze 'niets meer om handen hebben'?)

Wie dus denkt dat we alleen voor het geld gaan werken heeft het niet helemaal begrepen.

Natuurlijk kunnen we niet van de ene op de andere dag het onvoorwaardelijk basisinkomen invoeren.

We zitten nog te vast in het huidige systeem en het moet progressief gaan.

We moeten eerst durven afstappen van het adagio: wie niet werkt, krijgt ook geen eten, wie geen verhandelbare marktwaarde produceert, telt niet mee in de maatschappij.

Toch moeten we ergens beginnen met het invoeren van dit rechtvaardige systeem.

Dus waarom niet starten met een onvoorwaardelijk basisinkomen voor alle kinderen geboren in 2000? 

                                                           Het OBI 2000

Een rechtvaardig onvoorwaardelijk basisinkomen dat progressief meegroeit met het kind , van baby tot puber, van  student, actieve volwassene tot pensioen. Een inkomen dat het kind kansen biedt en voorziet in wat het nodig heeft; een inkomen dat de studiekosten dekt van een student en ook in zijn basisbehoeften voorziet; een inkomen waarmee de jonge volwassene zelf durft keuzes te maken om al dan niet zelfstandig of in loonarbeid te gaan en hem maatschappelijke zekerheid biedt, hem steunt in creativiteit, haar toelaat zelf initiatieven te nemen; een inkomen waarmee hij/of zij op pensioen kan/mag gaan, of ze nu 55 of 67 zijn.

Schaf bij deze groep het kindergeld af , alle tussenkomsten voor werkloosheid enzovoort en uiteindelijk zal ook het pensioen en het bestaande systeem vanzelf uitdoven.

Ten slotte: het invoeren van het basisinkomen kan gerechtvaardigd worden omwille van de ongelijke toegang tot en de verdeling van de natuurlijke hulpbronnen. Niemand heeft 'verdienste' aan de natuur en niemand heeft dan ook meer recht op haar vruchten dan een ander. De invoering van een basisinkomen lost de problemen op van ongelijke ruil, ontstaan door de toe-eigening van de natuurlijke hulpbronnen. Tegelijk kan ze hand in hand bestaan met een systeem van exclusieve eigendomsrechten. De natuur is, net zoals arbeid, altijd een deel van een product, niet van een som.

Dit vormt geen bezwaar tegen het onvoorwaardelijk karakter van de compensatie, omdat iedereen die daartoe in staat is altijd op de ene of andere wijze arbeid verricht en die arbeid zou productiever zijn indien de toegang tot de natuurlijke hulpbronnen niet beperkt was.

Door het karakter van natuurlijke hulpbronnen kan de ene vorm van arbeid niet meer of minder deugdzaam worden verklaard dan de andere. Compensatie voor het ontberen van gelijke toegang tot en beschikking over natuurlijke hulpbronnen is in die optiek dan ook gerechtvaardigd, ongeacht de precieze invulling die men aan de factor arbeid geeft.

Met andere woorden, het BI kan verdedigd worden als rechtvaardige compensatie voor de toe-eigening van dagene war niemand recht kan op doen gelden op grond van eigen keuzen om te werken, om te sparen, of te investeren.

Uitgaand van een moreel recht op een gelijk aandeel in de hulpbronnen die ons op dit moment  zijn gegeven, is de invoering van een onvoorwaardelijk basisiinkomen gerechtvaardigd.

Bron: Het basisinkomen. Een ethische beschouwing. Kris Hardies

Op: www.ethics.be/ethics/vieuwpic.php?LAN=N&TABLE=EP&ID=1161

Er beweegt iets. Er beweegt veel.

Schoorvoetend, stapje voor stapje, wordt hier en daar gezegd dat we naar een nieuw sociaal beleid moeten, want de welvaartstaat heeft geen geld meer.

Politici in de omliggende landen, op Europees niveau, elders in de wereld,van liberale, sociaal- democratische en groene signatuur, zoeken oplossingen, daarin gesteund door economen, denkers, filosofen, zakenmannen en- vrouwen: een basisinkomen, waarop iedereen , ongeacht hij werkt of niet, jong of oud is, man of vrouw, recht zou hebben.

In plaats van ons huidige ingewikkelde en onrechtvaardige systeem, zou er een eenvoudig en doorzichtig stelsel komen.

Want wie heeft het recht te oordelen of iemand al dan niet deze of gene uitkering mag krijgen?

Wie heeft het recht te beslissen of iemand al dan niet moet/mag werken?

Wie heeft het recht iemand uit te sluiten, uit te buiten en dan naar huis te sturen met: geen werk, geen inkomen?

A Basic Income for all: if you really care about freedom, give people an unconditional income

Philippe Van Parijs op Basic Income News: www.binews.org

aan alle kinderen van vandaag en morgen,

aan mijn lieve en geduldige man, Philippe,

aan  mijn 'ecova partner in crime' Rafael,

aan  Philippe Van Parijs en Yannick Vanderborght van het Basic Income Earth Network,

aan Roland Duchâtelet van Vivant,

aan iedereen die ijvert voor een rechtvaardige maatschappij.

Christina Lambrecht - November 2011

"A Basic Income for all: if you really care about freedom, give people an unconditional income."

Philippe Van Parijs: www.binews.org

Petitie voor onvoorwaardelijk basisinkomen

Ecovaproject Basisinkomen & Prosumentenrechten

Ecovaproject medewerkster Christina Lambrecht  over Onvoorwaardelijk Basisinkomen op website Vivant

 Links ivm basisinkomen.

Vrijheid in plaats van volledige tewerkstelling

http://www.usbig.net/ : website van het U.S Basic Income Guarantee Network.

http://www.basicincome.org/bien/ : website van het Basic Income Earth Network.

Het Amerikaanse Income Security Institute

www.citizensincome.org : website van Citizen's Income Trust, V.K.

www.basicincome.qut.edu.au : website van Basic Income Guarantee Australië

www1.doshisha.ac.jp/~tyamamor/ website van het Basic Income Japanese Network

www.ingresociudadano.org: website van Red Argentina de Ingreso Ciudadano
http://www.icu.org.mx/ : website van Red Mexicana Ingreso Ciudadano Universal

http://www.redrentabasica.org/ : website van Red Renta Basica, Spanje

http://www.bin-italia.org/ : website van Basic Income Network Italy

http://www.grundeinkommen.at/ : website van Netzwerk Grundeinkommen und sozialer Zusammenhalt, Oostenrijk

http://www.grundeinkommen.de/ : website van Netzwerk Grundeinkommen, Duitsland

http://www.borgerloen.dk/ : website vanBorgerlønsbevægelsen, Denemarken

http://www.basisinkomen.nl/ : website van Vereniging Basisinkomen, Nederland

http://www.globalincome.org/ : website van de Global Basic Income Foundation

***

‘Omwille van de waardigheid: een basisinkomen voor iedereen.’

Van onze Ecovaproject medewerkster en basisinkomen activiste Christina Lambrecht:

Het welzijn van dit land ligt bijna helemaal aan diggelen op straat en de woede groeit. Vakbonden verwerpen het IPA, maar met een beetje nuchterheid besef je dat ook de werkgevers een even harde strijd leveren: tenslotte zijn zij het die werk creëren en die tegelijkertijd ervoor moeten zorgen dat ze niet verdrinken in de op hol geslagen wereld van de globale economie.

Het is onterecht iedereen over dezelfde kam te scheren: niet alle werkgevers zijn grijpgrage bonusjagers of betalen geen of weinig belastingen. De kwestie is: hoe vinden we het evenwicht terug? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat sociale en economische politiek echt hand in hand gaan? Dat basisbehoeften, zoals voeding, uit de grijpgrage klauwen van de vrijemarkteconomie blijven? Hoe rijmt het duurder wordende brood met een goedkoop vlot over de toonbank gaande lowcost-skivakantie?  Of de speculatie die de prijs van graangewassen wereldwijd de hoogte injaagt terwijl, ja, opnieuw dat lowcost-ticketje met amper 30 euro omhoog gaat omdat de olie plots zo duur wordt? Hoe brengen we dus de juiste waarden terug?

En dat er ander minder en minder werk zal zijn voor iedereen is ook een feit dat we liever niet onder ogen durven zien.

Terwijl we natuurlijk pertinent de boot van automatisering, spitstechnologie, moderne toekomstgerichte bedrijfs- en maatschappelijke ontwikkelingen willen afhouden en ons intussen onnuttig blijven focussen op bezigheidstherapie in sectoren die bijna helemaal hun laatste adem uitbliezen, maar met ons aller belastinggeld in leven worden gehouden om toch maar de werklozen van straat te houden.

Zouden we eens niet moeten bekijken of iemand die echt liever in zijn tuin werkt dat niet ook zou moeten kunnen zonder schuldgevoelens? Moeten we eens niet gaan onderzoeken hoeveel burgers er wel niet zijn die uit de ratrace van altijd meer consumptie willen stappen? Die gewoon tevreden zijn met een minimum aan luxe en comfort en het graag wat rustiger willen houden? Die zich liever zouden willen inzetten voor het opvoeden van hun kind, gecombineerd met een deeltijdse job? Helaas kun je met deeltijdse jobs tegenwoordig de huur of elektriciteitsfactuur niet meer betalen. Je gaat best met twee werken. Maar wat doe je als alleenstaande?

Hoe bereiken we een echte omwenteling voor een rechtvaardige maatschappij? Die vraag stelde Dominique De Villepin zich vorige week, voormalig premier van Frankrijk. Zijn antwoord: “omwille van de waardigheid, stel ik voor alle burgers van een basisinkomen te voorzien.” (bron: video) Misschien zouden vakbonden en werkgevers het eens over een andere boeg moeten gooien en hun socio-economische krachten en verlangens bundelen voor het welzijn van iedereen: werkende, niet-werkende, jong, oud, rijk, arm, geschoolde, ongeschoolde, man, vrouw? Ook de linkse en rechtse politieke polen in dit land zullen dan als vanzelf hun neuzen in dezelfde richting steken.

Christina Lambrecht, 7 maart, 2011, De Morgen

***

Ecovaproject medewerkster Christina Lambrecht (vertalingen Franstalige ecova pagina’s), verzocht in juli 2010 de Koning Boudewijnstichting onze politici aan te moedigen om het debat over het basisinkomen te openen samen met economen, financiële experten en academici. Ze herinnert er aan dat de Braziliaanse President Lula al in 2004 een wet tekende om het basisinkomen in te voeren in Brazilië.

Het basisinkomen is niet langer een utopie.

“De groeiende armoede, de groeiende werkloosheid, de groeiende sociale verschillen, liggen ons allemaal nauw aan het hart.

Vandaag wordt ook nagedacht over nieuwe indicatoren voor het BNP. Het welzijn van de natie wordt gemeten aan de economische groei waarvan werk, koopkracht en consumptie de drijfveren zijn. Politici (ondermeer Waals Minister-President Rudy Demotte in "le bonheur brut-mesurer le bonheur à la croissance?) zoeken naar nieuwe welzijnsindicatoren. En terecht! (...)

We weten dat zowel in België als in de ons omliggende landen de crisis hard heeft toegeslaan en dat we niet alleen de kapitaalkrachtigen moeten bijsturen of aanpakken, maar dat we met het hele sociale systeem, dat onhoudbaar wordt door de druk die ze legt op de alsmaar kleiner wordende groep actieven, die door hun werk de lasten dragen om de grote groep inactieven te ondersteunen, diepgaand zullen moeten hervormen. Brugpensioen, tijdskrediet, technische werkloosheid...in België zijn er teveel systemen om op te noemen en elk systeem komt ten goede aan één bepaalde categorie, terwijl de andere er geen gebruik van kan/mag maken, omdat de voorwaarden die gesteld zijn om deze of gene tegemoetkoming te mogen ontvangen, niet beantwoord zijn.

Intussen tellen we ook meer en meer jonge werklozen, niet enkel in de groep van laaggeschoolden, maar ook in de groep met hogere opleiding. Dit maakt de generatiekloof alleen maar groter: jongeren vinden geen werk, maar zullen wel dubbel zo hard moeten bijdragen om de vergrijzing op te vangen.  

Hoe kunnen we uit deze beklemmende cirkel treden?

Er is een mogelijkheid: een onvoorwaardelijk basisinkomen toekennen aan elke Belg. (…)

Sociale en economische politiek dienen hand in hand te gaan. Het wordt hoogdringend tijd de sociale tussenkomsten (brugpensioen – werkloosheidsuitkeringen - tijdskredieten enzovoort) zo om te buigen dat ze effectief gelijktijdig én armoede bestrijden én tewerkstelling verwezenlijken. Dit kan via een systeem dat niet alleen gelijktijdig sociaal is en economisch, maar ook emancipatief is voor het individu.

De huidige economie brengt nog steeds rijkdom met zich mee en we zijn daar normaal gezien, collectief allemaal "mede-eigenaar" van, maar helaas, de verdeling van deze rijkdom is en blijft zeer onrechtvaardig.

Een goede manier om de rijkdom evenwichtiger te verdelen is het toekennen van een basisinkomen aan elke burger om hem aldus een opstap te bieden naar een leven van vrijheid en voldoening waarin we niet meer "verplicht" gaan werken om een inkomen te verkrijgen, maar waarin een (basis)inkomen ons de vrijheid biedt betere en vrijere keuzes te maken zowel privaat als op de arbeidsmarkt.”

Christina Lambrecht, 21 juli 2010

***

 Basisinkomen.

"Ik ben er inmiddels van overtuigd dat de eenvoudigste manier om armoede aan te pakken ook de meest effectieve zal blijken te zijn - de oplossing voor armoede is er direct een einde aan te maken met een nu veel besproken maatregel: het gegarandeerd inkomen.” (...) “Als we willen dat het gegarandeerd inkomen werkt als een consistente vooruitstrevende maatregel, dan zijn er twee essentiële voorwaarden. Ten eerste moet dit worden opgetrokken tot het niveau van het gemiddelde inkomen in de samenleving in plaats van tot het niveau van de laagste inkomens. Een bodeminkomen garanderen zou eenvoudig de bijstandsstandaarden bestendigen en tot gevolg hebben dat het proces bevroren raakt binnen de maatschappelijke armoedecriteria. Ten tweede moet het gegarandeerd inkomen een dynamisch proces zijn: het moet automatisch toenemen wanneer het totale maatschappelijke inkomen groeit. Als het in omstandigheden van groei statisch zou blijven, dan zouden de ontvangers ervan te lijden hebben onder een relatieve afname van hun inkomen. Wanneer uit periodieke controle blijkt dat het nationale inkomen is gestegen, dan zou het gegarandeerd inkomen procentueel evenveel moeten stijgen. Zonder deze waarborgen zou er zich een sluipende regressie voordoen, die de stijging van zekerheid en stabiliteit zou teniet doen.”

uit 'Where Do We Go From Here: Chaos or Community?', 1967,  Dr. Martin Luther King

***

Arbeidseffecten van de invoering van een basisinkomen in België. ‘Al bij al zullen de gevolgen van een basisinkomen niet ongelooflijk groot zijn en blijft alles redelijk betaalbaar. Een basisinkomen kan dus ingevoerd worden. De vraag of het zou moeten ingevoerd worden, is voer voor politici. Dan blijft er nog de vraag hoe lui de Belg nu eigenlijk is. Wel, als de Belgen al zouden stoppen met werken wanneer ze een basisinkomen krijgen, dan doen ze dit vooral omdat ze zoveel ander werk willen doen, luiheid kan je die houding moeilijk noemen.’ Bron: Arbeidsmarkteffecten van de invoering van een Basisinkomen in België, Thomas Peeters, 2008, Universiteit Antwerpen, pfd

***

Socio-economisch model van VIVANT-Europa:  Een alternatieve oplossing voor de financiering van de sociale zekerheid.

‘De oplossing bestaat uit drie maatregelen die elkaar versterken:

Eerste maatregel: verregaande verlaging van de belasting op arbeid, waardoor deze minder duur wordt, minder reden tot delokalisatie geeft, en zorgt voor een heropleving van de economie en de werkgelegenheid.

Tweede maatregel: compensatie van deze belastingvermindering door een belasting op het verbruik zonder verhoging van de prijzen (principe van communicerende vaten.)

Derde maatregel: invoering van een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen. Dit onvoorwaardelijke basisinkomen is tegelijk:

·         een werkgelegenheidssubsidie (niet te betalen door de werkgever)

·         een persoonlijke subsidie, die voor basiskoopkracht zorgt, en zo voor een alternatieve financiering van de sociale zekerheid.’

Bron: Vivanteurope.org

***

Vivant-Europe programma: Hoe een basisinkomen financieren? Laat ons de belastingen op werk afschaffen en vervangen door belasting op consumptie. Pdf met beschrijving en cijfermateriaal

***

“De omvorming van de sociale zekerheid is slechts één van de ingrepen die onze economie behoeft, wil ze opnieuw in staat zijn jobs en arbeidsplaatsen te creëren.”

Europees parlementslid en fractieleider van de Europese liberalen, Guy Verhofstadt, pleit in zijn ‘Burgermanifesten’ voor “een basisinkomen, waarop iedereen, ongeacht of men werkt of niet, jong is of oud, man is of vrouw, recht zou hebben.”

***

Uit de open brief (maart 2009) van het Income Security Institute aan President Obama:

“Wij dringen er bij u op aan om het invoeren van een basisinkomen voor alle Amerikanen in overweging te nemen als de meest efficiënte manier om de inkrimping van de economie te stoppen en een nieuw tijdperk van economische voorspoed voor iedereen te beginnen.” (…) “Een volwaardig basisinkomen voor alle Amerikanen zou volgens sommige schattingen ongeveer $1.8 biljoen kosten.”

Link naar volledige tekst (Engelstalig): klik hier

***

In de Verenigde Arabische Emiraten zijn huisvesting, onderwijs en sociale zekerheid gratis voor de 800.000 autochtone inwoners.

***

Basisinkomen Namibië: In de zomer van 2008 werd in het Namibische dorp Otjivero een pilootproject rond basisinkomen gestart: Alle inwoners ontvangen een basisinkomen, zonder voorwaarden, van 100 Namibische dollar, ongeveer 9 euro, per maand. Bron: Kritischeblik / Video

***

Vanuit Nederland werkt de organisatie Inclusion aan een onderzoeksproject met een basisinkomen in Noord Oeganda. Het recht op een basisinkomen is onderdeel van Micropartnership , de door mensen gedreven ontwikkelingsmethode van Inclusion. Bron: Inclusionworldwide

***

De Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit pleit voor basisinkomen als ontwikkelingshulp. Bron: www.vrijspreker.nl

***

“De nieuwe trend in armoedebestrijding klinkt verrassend eenvoudig: geef de armen gewoon een uitkering. Mexico, Brazilië, Bangladesh en nog een twintigtal andere ontwikkelingslanden doen het al”, schrijft Mercedes Sayagues. “Volgens ontwikkelingsexpert en Mozambiquekenner Joseph Hanlon kan ook een straatarm land als Mozambique die strategie toepassen.” (…) “Met een kleine 60 miljoen euro kunnen alle Mozambikaanse 65-plussers en alle kinderen tussen 7 en 14 een uitkering van respectievelijk 3 en 1,5 euro per maand krijgen” (…) “Onderzoek toont aan dat plattelandsbewoners extra inkomsten voor een groot deel uitgeven aan lokale diensten en lokaal geproduceerde levensmiddelen en andere producten. Armen investeren heel verstandig,” aldus Joseph Hanlon. (IPS / Mo, 11 mei 2009) Link naar het volledige artikel: klik hier

***

Marc Vandenberghe schreef een paper waarin hij stelt dat een gegarandeerd inkomen een bepaalde waarde heeft. Daardoor kan men het gebruiken als bankkapitaal. Het houdt eveneens een voorstel in om een eind te maken aan de bankencrisis, de huizencrisis en de economische crisis, en voorts ook een mogelijkheid om ecologisch inkomen om te zetten in gratis krediet (of debet bij gebruik van niet-hernieuwbare bronnen). (info:Basicincomelabel@skynet.be) Hij heeft zijn studie voorgesteld op 27 februari 2009, op het Achtste Congres van het U.S. Basic Income Guarantee Network in New York.

***

Jo Vermeiren: “Banken zijn eigenlijk de financiële leenheren van deze tijd, en particulieren, bedrijven en overheden zijn hun vazallen. Toch heel eigenaardig waarom dit systeem nooit in vraag wordt gesteld. Economen vinden het blijkbaar doodnormaal dat banken "onafhankelijk" moeten zijn en mogen instaan voor geldcreatie (en eigenaar mogen zijn van al het bijgemaakt geld), hoewel het commerciële bedrijven zijn! Er is geen enkele politieker die dit systeem luidop in vraagt stelt. Waarom niet? Is het niet logischer dat overheden het geld bijmaken en beheren? Al het bijgemaakt geld zou democratisch over alle staatsburgers van een land moeten worden uitgekeerd, bijvoorbeeld in de vorm van een klein basisinkomen. Ook ontwikkelingshulp zou aan de burgers van derdewereldlanden kunnen worden uitgekeerd (via mobiele telefoons) in plaats van aan hun corrupte marionetteregeringen te worden overhandigd.” Bron: www.express.be

***

 Prosumentenrechten.

“Het is niet omdat men geen handelswaarde produceert dat men niet meetelt in de samenleving.”

Jean-Michel Javaux, co-voorzitter van Ecolo. Bron: Télémoustique, 10/06/2009

In Westerse landen bedraagt onbetaald werk minstens 50% van alle economische activiteit en in ontwikkelingslanden kan dat zelfs oplopen tot meer dan 90%. Toch is deze niet-geld- of prosumenten-economie net het onmisbare element waarop de formele geldeconomie vegeteert. Bovendien zorgen allerhande technologische ontwikkelingen, waaronder straks ook homefabricators, ervoor dat de prosumenteneconomie snel verder groeit, terwijl bijvoorbeeld ook het robotiseringsproces de nood aan betaalde arbeid verder zal doen afnemen.

Volgens een studie van de International Metalworkers Federation (Genève), evolueren we in de loop van de volgende dertig jaar naar een toestand waarin alle goederen voor de totale wereldbevolking uiteindelijk zullen kunnen geproduceerd worden met slechts 2% van de huidige arbeidskrachten. Zelfs als dit cijfer wat minder spectaculair zou uitvallen, dan nog zijn er ook nu al voldoende signalen die er op wijzen dat betaald werk in de formele economie niet langer kan beschouwd worden als de algemene norm voor het opbouwen van sociale zekerheid.

In een rapport uit april 2009 schrijft de OESO, de denktank van de westerse industrielanden, dat op de totale wereldbevolking nu al een meerderheid van 1,8 miljard mensen informeel werken, tegenover 1,2 miljard mensen die wel een arbeidscontract hebben. In India werkt zelfs 90% van de mensen informeel, dus zonder enige vorm van sociale zekerheid. Volgens de OESO zal deze informele arbeid tegen 2020 wereldwijd oplopen tot 66% van de beroepsbevolking. 1,2 miljard informele werkers moeten het nu doen met minder dan 2 dollar per dag en 700 miljoen met minder dan 1,25 dollar per dag.

Wanneer het onbetaalde en betaalde informele werk bij elkaar worden opgeteld, dan zien we dat slechts 15 à 20% van de wereldwijde economische activiteit op dit moment uit formele arbeid bestaat, gekoppeld aan een arbeidscontract. Volgens vooruitzichten zal dat cijfer dus verder afnemen. Het is met andere woorden volkomen zinloos om nog langer een universele sociale zekerheid na te streven die gekoppeld is aan de utopie en de dwang van een volledige formele tewerkstelling.

Het zou daarentegen veel realistischer en rechtvaardiger zijn een universeel recht op sociale zekerheid te laten voortvloeien uit een formele erkenning van de prosumenteneconomie door een monetaire valorisering ervan. Wanneer we de prosumenteneconomie in zijn ruimste vorm bekijken, dan kunnen we vaststellen dat dit de enige economie is waarin zowat iedereen actief is. Al dit onbetaalde werk is bovendien een permanente, duurzame basis voor de ontwikkeling van de formele economie. De invoering van een universele sociale zekerheid als basis-prosumentenrecht zal een krachtig wapen zijn tegen uitbuiting en uitsluiting. Het zal een reële kans zijn om de arbeidsrechten mondiaal te optimaliseren en het onderscheid tussen formeel en informeel werk op te heffen. Het zal een positieve impact uitoefenen op de mondiale loonvorming, omdat het de loonlasten in hoge loonlanden zal afbouwen en de positie van werknemers in lage loonlanden zal verbeteren.

Om onder andere die universele sociale zekerheid te financieren, stelt het ecovaproject een monetair alternatief voor dat gebaseerd is op het converteren in legaal schuldvrij geld van de actuele waarde van de prosumenteneconomie en het ecologisch kapitaal. Meer sociale zekerheid voor iedereen en minder taksen dankzij een alternatief, niet inflatiebevorderend en schuldvrij geldcreatiesysteem waarvan de principes beschreven staan in de samenvatting. Dit systeem maakt ook de stapsgewijze invoering van een universeel basisinkomen mogelijk. Een universele sociale zekerheid met gratis gezondheidszorg, kinderbijslag en een degelijke pensioenregeling is de eerste stap. Een universeel gegarandeerd inkomen het uiteindelijke doel dat een onvermijdelijke vereiste is voor de verdere ontwikkeling van een menswaardige hoogtechnologische arbeidsarme wereldsamenleving.

Naast universele sociale zekerheid biedt het ecova alternatief nog een aantal andere essentiële voordelen die zullen leiden tot een echte groene revolutie en die ook beschreven staan in de samenvatting.

Omdat door toepassing van het ecova systeem legaal schuldvrij geld zal geïntroduceerd worden, zal dit ook de deur openzetten voor de ontwikkeling van een echte vrijemarkteconomie waarin de afhankelijkheid van het huidige virtuele schuldgeld zal afnemen. Dit zal hopelijk leiden tot een ander, meer humaan soort van bankieren, met diensten en producten die veel beter zijn afgestemd op het individuele en collectieve belang. Een echte vrijemarkteconomie zal de motor worden van ongekende mondiale voorspoed waarvan niemand wordt uitgesloten en die bovendien de draagkracht van het ecosysteem respecteert. Die mondiale voorspoed is geen utopie, maar de logische consequentie van een ‘intelligente’ toepassing van nieuwe technologieën, op voorwaarde dat dit gepaard gaat met een geschikte aanpassing van onze monetaire en sociale stelsels.

Wij allen, politici op kop, moeten de moed hebben om een echte democratische samenleving te ontwikkelen die zich bevrijdt van de dominantie van een meedogenloos financieel systeem waarin de macht en de hebzucht van enkele honderden niet democratisch verkozen personen ongestraft de uitsluiting en de ellende van de grote meerderheid van de wereldbevolking en de ontwrichting van het planetaire milieu kan blijven bevorderen.

De schijnoplossing waarvoor de wereldleiders nu hebben geopteerd, is niets meer dan het creëren van een nieuwe zeepbel – nu van staatsobligaties - waarmee andermaal op de rug van de belastingbetalers de ontspoorde hebzucht van de bankiers wordt gecompenseerd. Waar de wereld echt nood aan heeft zijn doeltreffende monetaire hervormingen, niet op maat van de financiële elite, maar ten dienste van de ontwikkeling van alle mensen. De erkenning van de waarde van de prosumenteneconomie en de daaruit voortvloeiende prosumentenrechten zoals voorgesteld in het ecovaproject, kunnen daarin een essentiële rol vervullen.

Rafael Staelens, 7 mei 2009

__________________________

Vakbonden (opiniestuk van Christina Lambrecht)

 "Als ons signaal niet gehoord wordt, dan zullen wij het getal moeten uitspelen van het geld. Het zal dan 99% zijn die op straat komen tegen 1% die nu in onze plaats willen beslissen' aldus Rudy Deleeuw, ABVV-voorzitter."

Meteen wil ik hier als burger iets rechtzetten: ik voel me niet geroepen tot vakbondsacties van welke aard dan ook. Dus ik behoor in elk geval niet bij de 99 procent van Rudy Deleeuw. In een wereld die ons dreigt voorbij te hollen en waarin het werklozenaantal niet alleen door de huidige economische en financiële crisis groeit, zal er altijd maar minder arbeid zijn.  In de toekomst zal meer en meer arbeid overbodig worden door technologie en robotica en er zullen (dat gebeurt nu al) minder en minder mensen nodig zijn om de producten te maken die we willen kopen. We zullen dus naar andere oplossingen moeten zoeken die meestappen in de logica van de moderne technologische ontwikkeling en vooruitgang  waarbij harde, onderbetaalde, zinloze, arbeid op een sociaal acceptabele manier de wereld uitgeholpen wordt. Een logica ook waarin we niet langer iedereen over dezelfde kam scheren:  bankiers, werklozen, bedrijven , want de meesten onder hen zijn eerlijk, werkwillig, bedrijvig en houden onze vooruitgang en sociale welvaart draaiende. De vakbonden zitten vastgeroest in oude vergane slogans en vechten met een identiteitscrisis. Betogen is de holle boodschap en 'eisen' op tafel gooien. Hervormingen die goed zijn voor 'de mensen' , want die worden nu uitgebuit door het neo-liberale kapitalisme van de ergste soort. Intussen was de ACV, via de moederkoepel ACW en de financieringsvehikels van Arco, mede-aandeelhouder van dat neo-liberale kapitalisme, namelijk de groep Dexia. 'Eerst betogen voor hervormingen en dan compensaties vragen voor de eigen achterban?(FA QUICX-FEDUSTRIA). Inderdaad weinig geloofwaardig. Want elke balstingbetaler ook hij/zij die niet lid is van een vakbond, zal een bedrag van 1,5 miljard mogen ophoesten. Zullen ze dat ook in hun slogans meedragen?

 Alle hens aan dek, redden wat er nog te redden valt van de oude patronen, lees: het overleven van de vakbonden zelf. En niemand die ons 'stuurt', begeleidt, klaarmaakt voor de toekomst. Het volledige systeem moet herbedacht worden. We moeten naar een duurzame economie, voluit de richting kiezen voor een kennismaatschappij, de non-profit sector grondig opwaarderen, de ecologische drama's die op ons afkomen grondig aanpakken, de totale balans in evenwicht brengen voor de mens van vandaag en vooral die van morgen. Daarin moet arbeid ontkoppeld worden van werk en welvaart moet er zijn voor iedereen, ook die mensen die geen lid zijn van een vakbond of andere organisatie. Maar zelfs in een sterkgedemocratiseerde duurzame economie kan welvaart voor iedereen niet gegarandeerd worden, dus nog zullen er mensen zijn die uit de boot vallen. Daarom moet er gepleit worden voor een onvoorwaardelijk basisinkomen, een inkomen dat voldoende is om van te leven en waarmee in de basisbehoeften kunnen voorzien worden (voeding, huisvesting, onderwijs, gezondheidszorg), een inkomen dat er is voor elke burger, werkend of niet werkend, jong of oud, man of vrouw. If you really care about freedom, give people an unconditional income (Philippe Van Parijs). Helaas de vakbonden weigeren pertinent anders te denken en dat is wel logisch: de mens bevrijden met een onvoorwaardelijk inkomen, betekent ook emancipatie, ontvoogding, vrije keuze...en dan loopt er niemand nog mee op 2 december.

Christina Lambrecht, 17 november 20